• Willem Brand
  • Willem Brand
  • Willem Brand
  • Willem Brand
  • Willem Brand

Droomparcours bij kunstroute in de Vijfhoek

HAARLEM De veertiende Vijfhoekkunstroute begon vrijdag 17 mei in de Nieuwe Kerk niet traditiegetrouw met een voorstelling met dans, muziek, spel en animatie, maar met een droomroute. In negen ruimtes beleefde het publiek met open ogen dromen, begeleid door een sprekende gids en hallucinerende muziek. ,,Slaap lekker", zei die stem aan het begin. Zo zwom je met vissen, werd je aangestaard door vele ogen, zweefde je langs wolken, zag je fantasiemachines en ontdekte je in een gebroken schervenschilderij stukjes van jezelf.

Die droombeleving was het voorspel voor een tocht langs een aantal exposanten die dromenjagers met dromenvangers naar binnen lokten. Joke Kokkelkoren deed dat ook nog met een op straat gekrijte tekst: 'Here all your dreams come true forever'. Haar portretten en landschappen zijn liefdevol en naturel.
Verderop op het Nieuwe Kerksplein stelde Guillo Gorissen zijn vrolijke glas-in-lood achtige werken tentoon. Zelf noemt hij ze glasso in pasto. In de Doelstraat zat Mika van Vonderen. Zij beschildert schoenen, laarzen en ook haar eigen motorjack met daarop logo en naam van de damesmotorgroep The Litas.
Elizabeth Muusha, directeur van de Nationale Gallery in Mutare, keek in de beeldentuin van het Proveniershof haar ogen uit. Dat kunst zoveel mensen samenbrengt en de gemeenschap opfleurt! Ook gaaf dat veel materiaal een tweede leven krijgt. ,,Veel kunstenaars in Zimbabwe kunnen zich geen nieuw materiaal veroorloven. Dit zal ze inspiratie geven om door te gaan afval te hergebruiken". Jan Heijer is er een meester in om gebruikte spullen leven in te blazen. In de Nieuwe Kerk ratelden zijn machines gemaakt van onder andere keukengerei. In de beeldentuin stond een soort totem beplakt met oude kranten. Het bleek een 'Ode aan de krant'. Een mattenklopper symboliseerde de krant die klappen uitdeelt, een deegroller de krant die klappen krijgt. Maar beiden draaiden, immers de krant leeft nog! Bij 'tribe called trash' in de Doelstraat staat digitale trash art voor de zwarte kant van de consumptiemaatschappij. Mirjam Verschoor fotografeerde grofvuil op straat en fotoshopte die op stillevens van oude meesters. Zo schiep zij op geestige wijze harmonie in een chaos van overdaad. Is zoveel kunst dan geen overdaad? Nee, want in het droomhof van de kunst maakt iedere kijker zijn eigen keuze en verhaal. De droom van kunstenaar Maurice Ploem: ,,Dat we meer in het hier en nu mogen zijn". Kunst als Zen dus.