• Hans Vos doet Whipping Post van The Allman Brothers.

    Onno Hulshof
  • Onno Hulshof
  • Onno Hulshof
  • Onno Hulshof

Tweede editie Rip Live succesvol

HAARLEM Alive & kicking was het vrijdag 2 maart tijdens de tweede editie van Rip Live in het Patronaat. Een ode aan muzikanten die 2018 niet gehaald hebben en herdacht werden met hun grootste hits.

Een origineel idee wel, een avond waarop overleden artiesten geëerd worden door een muzikale kaars voor ze aan te steken. Alain Timmers: ,,Na het verscheiden in 2016 van Prince, Bowie en George Michael kwam Hans Goes bij mij met de vraag: moeten/kunnen wij hier iets mee?" In 2017 leidde dat tot de eerste Rip Live. Tof dat beide bedenkers op de avond zelf gewoon ook even de sterren van de hemel durven te zingen. De sfeer was allesbehalve doods, het was alsof de achterblijvers op het hart werd gedrukt om het leven te vieren, zolang dat kan. Het publiek, overwegend vijftigers en zestigers, deed dat naarmate de avond vorderde steeds meer dansend en zingend. Dat lag vooral aan de heerlijke huisband die niet alleen dicht bij het origineel bleef maar dat bezield deed. En wat een drummer, die Cyril Directie.

De intro van presentator Pepe Fischer vatte het achteraf prima samen: ,,Ze zijn genoeg dood gegaan om er een gezellige avond van te maken". En bij elke artiest sprak hij bijna met macaber genoegen: ,,En-hij-werd-slechts-drie-en-zestig-jaar". Hij had ook zijn huiswerk gedaan, twee van de negentwintig artiesten maakten vrijwillig een eind aan hun leven. Zangeres Loalwa Braz, die van Lambada, kwam door geweld om het leven. Maar die feitjes deden er niet toe. De muziek zei het allemaal. Soul, rock afgewisseld met ballade of smartlap. Het publiek ging uit zijn dak bij 'Born to be wild' met Maarten Veldhuis als prima vertolker en hield de adem in bij Monique Klemann’s eigenzinnig 'Black Hole Sun' van Soundgarden. Niet vreemd is dat de titel van een liedje soms extra betekenis krijgt. Zo zong Mindel Koning het prachtige 'Where do you go to my lovely' van Peter Sarstedt. De zaal zong het refrein uit volle borst mee. Er dik bovenop liggen 'In the end van Linkin Park' en 'Highway to Hell' van AC/DC. In dat licht gezien was Into the great wide open van Tom Petty het terechte slotakkoord met laatste zin 'And they all lived happily after'.